Yalnızlık birçoğumuzun bazen yaşamış olduğu bir durumdur. Sadece uzun süreçte sıhhat ve refah üstünde her türlü negatif etkiye haiz olduğu biliniyor. Yalnız kitlelerin niçin bu şekilde hissettiklerini daha iyi anlamaya işçi yeni bir araştırma, beyinlerinin aslına bakarsak gezegeni oldukca değişik ve her kişiye özgü bir halde işlediğini ortaya koydu.
İnsanlar toplumsal bağlantılara gereksinim duyacak biçimde gelişmiştir. Kısa bir süre evvel, COVID-19 salgınının zirve yapmış olduğu zamanda sokağa çıkma yasakları, evde kalma kararları ve grup toplantılarına getirilen engellemeler, toplumsal izolasyonun gerçekliğine bir nazar atmamızı sağlamış oldu ve çoğumuz gördüklerimizden memnun kalmadık.
Kronik yalnızlık
Kronik yalnızlık mühim bir halk sağlığı problemi olarak vurgulanmıştır ve araştırmalar bunun aslına bakarsak beyin kimyamızı değiştirdiğini gösteriyor. Sadece buna karşın, bilim adamlarının yalnızlığın altında yatan duygular hakkında bilmediği oldukca şey var. UCLA’daki bir ekip tarafınca meydana getirilen bir çalışmada, daha fazlasını bilgi almak için beyin görüntüleme metodu kullanıldı.
Şimdilerde USC Dornsife’da psikoloji muavin doçenti olan Elisa Baek tarafınca yürütülen çalışmaya, yaşları 18 ila 21 içinde değişen 66 üniversite birinci derslik talebesi katıldı. Öğrenciler yalnızlık deneyimlerini ölçüp tartmak ve karar vermeye çalışmak için bir anket doldurdular, peşinden beyinleri fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme (fMRI) kullanılarak tarandı ve başka birisi kanal atlarken tv seyretme deneyimini yansılamak eden bir takım video klip izlediler.
Grup, anket sonuçlarına gore “yalnız” ve “yalnız olmayan” gruplara ayrıldı. Araştırmacılar görüntüleme verilerine baktıklarında, yalnız kitlelerin yalnız olmayan insanlardan değişik beyin aktivitesi modellerine haiz olduklarını gördüler. Binaen aleyh en önemlisi, her yalnız kişi muazzam bir şekilde kendilerine özgü bir işleme modeli sergilerken, yalnız olmayan bütün insanoğlu birbirine oldukca benziyordu.
Değişik nöral tepkiler, bilhassa gördüğümüz şeyleri yorumlama ve anlamlandırma kabiliyetimiz için ehemmiyet taşıyan varsayılan mod ağının bölgelerinde belirgindi. Bundan dolayı ortaya çıkan yeni bilgiler, yalnız kitlelerin öteki yalnız insanlarla bile toplumsal bağlantılar kurmakta zorlanabileceğini, bundan dolayı çevrelerindeki gezegeni anlamanın ve işlemenin ortak bir yolundan yoksun olduklarını gösteriyor.
Bu vaziyet, yalnız kitlelerin öteki insanlardan değişik olduklarını veya onlar tarafınca iyice anlaşılmadıklarını hissetme eğiliminde olduklarını gösteren öteki verilerle de örtüşüyor.
Araştırma, gerçek hayatta kaç arkadaşları ya da toplumsal bağlantıları olduğuna bakılmaksızın, daha yüksek düzeyde yalnızlık yaşadıklarını bildirenlerin en belirgin beyin tepkilerine haiz bulunduğunu gösterdi. Bu vaziyet, sosyalleştiğiniz her önüne gelen gezegeni sizden değişik görüyorsa, yalnız arkadaşlarla çevrili olmanın yalnızlığı hafifletmek için kafi olmayabileceğini düşündürüyor.
Baek bilhassa bu grubu daha ayrıntılı incelemeyi hedefliyor. Yalnız insanları birbirinden ayıran fikir süreçlerinin tam olarak ne olduğu şeklinde cevaplanması ihtiyaç duyulan başka sorular da var. örnek olarak, bir grup insanoğlunun bütünü benzer toplumsal bağlamda yer alıyorsa, yalnız olmayan kitlelerin bütünü oldukca benzemekte bir edinim yaşarken, yalnız kitlelerin her birisi farklı farklı durumun değişik yönlerine mi odaklanıyor?
Yüzeysel olarak asla olmadığı kadar birbirimize bağlı olduğumuz bir gezegende, toplumsal yalıtım büyük bir kaygı deposu olmaya devam ediyor. Yalnızlık için tehlike faktörleri ve kitlelerin niçin yalnız hissettiklerinin temelleri hakkında daha çok data edinmeyi amaçlayan bu şeklinde araştırmalar yararlı olabilir.
