HMS Titanic büyük ihtimalle bütün zamanların en meşhur batığı olabilir. 1985 senesinde şimal Atlantik Okyanusu’nda deniz seviyesinin 3.800 metre altındaki şaşırtıcı bir derinlikte keşfedilmesinin arkasından şimdilerde Las Vegas’taki Luxor Hotel and Casino’da var olan benzer biçimde ufak bir beden parçasını bile müşahade etmek için gezegenimizin her yerinden ziyaretçiler buraya akın ediyor. On seneler süresince pek fazlaca değişik sergi, Titanik’te olmanın nasıl bir şey bulunduğunu görebilmeleri için ziyaretçileri yolcuların yerine koydu ve bu ağlatısal yolculuğun büyüleyici tesirinin uzun seneler süresince devam edeceği açık bir halde görülebiliyor.
Bu yüzden, bir kısmı tarihsel araştırma hırsları için, ötekiler para için olsa da, kitlelerin geminin enkazını okyanusun derinliklerden çıkarmaya emek harcamaları şaşırtıcı değil.
Yıkıntı şimdilerde UNESCO sözleşmesi tarafınca korunuyor ve bu yüzden yerinde rahatsız edilmeden kalması gerekmektedir. Sadece bu, Titanik’in suyun derinliklerinden nasıl çıkarılabileceğine dair eski dönem süresince ortaya atılan ve mutlak surette deli olarak değerlendirilebilecek çeşitli önerileri durdurmuş değil.
Batık kurtarma, kurtarma kıymeti yasal olarak kurtarana ilişkin olduğundan dolayı büyük bir iş alanı olabilir, sadece gemiler çoğu zaman fazlaca ağırdır ve sığ sularda olmadıkları durumda deniz tabanından kurtarılması çoğu zaman pek makul bir emek harcama olmaz. Gemilerin yaşı da bir başka problemi bununla beraber getirir: Süre içinde suyun organik tesirleri nedeniyle yıpranarak devinim ettirilmeleri hemen hemen olanaksız hale gelebilir.
Batık gemiler nasıl kurtarılıyor?
Sadece bu batıkları yardımcı olmak için de çeşitli seçenekler bulunmakta. Hafifçe gemilerin altlarına yüzdürme torbaları yerleştirilebilir ve şişirilerek yıkıntı yüzeye çıkartılabilir. Mary Rose benzer biçimde eski ve kırılgan gemilerde, geminin etrafına bir kafes bağlanır ve arkasından kaldırılarak yapı üstündeki baskı azaltılır. nihayet olarak, kurtarıcılar enkazı parçalara ayırabilir ve bunlar hemen sonra farklı farklı kurtarılarak tekrardan bir araya getirilebilir.
Ortalama 4 kilometre derinlikte olması ve 52.300 ton ağırlığında olması Titanik’in büyük ihtimalle yüzdürme yardımcıları ve kafesler için birazcık büyük olması anlamına geliyor ve parçalarına ayrılması, yaşı sebebiyle son derece riskli bir emek harcama olarak gerektirmiş olacağı çok önemli maliyeti karşılamayacaktır. Bu yüzden alışıldık yollar haricinde kalan çeşitli yöntemler eski dönem süresince önerildi ve önerilmeye devam ediliyor.
Şimdi gelin, bu deli kurtarma fikirlerine göz atalım…
Titanik’i pinpon topları ile yardımcı olmak
Dikkat edilmesi gereken olup olmadığını kati olarak söylemesi zorluk derecesi yüksek ilk düşünce, masa tenisi topları kullanarak enkazı suyun üstüne yükü kaldırmak. Bu plan, Titanik’in enkazının bir yerine iki parça olduğu bilgisiyle çökmüş olsa da, tek parça bulunduğunu varsayarsak, gövdeye yerleştirildiğinde yapının batmaz hale gelmesi için kaç pinpon topuna gereksinim duyulacağı hesaplandı. YouTuber Tom Rocks Maths bu hesaplamanın mükemmel bir özetini sağlıyor, sadece kısa yanıt 1,5 milyar civarında. Ne yazık ki, 3,8 kilometre derinlikteki su basıncı topları düz ve işe yaramaz hale getirecektir, sadece çeşitli fizik ders kitaplarında bile görülmesi, bu planın mantıklı olduğuna inanan kişilerin varlığına işaret ediyor.
Titanik’i polyester torbalar ve vazelinle yardımcı olmak
Bir öteki düşünce ise, Titanik keşfedildikten kısa bir süre sonrasında, bilim adamlarının enkazı yardımcı olmak için akıllarına gelen her fikri ortaya attıkları sırada, 1985 senesinde Stamford, Connecticut’ta var olan bir mühendisten geliyor. The Night Lives On kitabında yer edinen düşünce, geminin gövdesine polyester torbalar yerleştirmek ve arkasından içlerine sert ve yüzer hale ati olan Vazelin pompalamayı içeriyor. Hemen sonra bu torbalar enkazı tek parça halinde yüzeye çıkaracaktı.
Hemen sonra işte sırf bunun için lüzumlu vazelin hesabını icra eden bir şahıs, devasa yapıyı kaldırmaya kafi gelecek kaldırma kuvveti tedarik etmek için 180.000 ton Vazelin icap ettiğini buldu. mavi gezegenin en büyük kargo gemisi ortalama 120.000 ton taşıyabildiği düşünülürse, bu çok önemli oranda Vazelini yalnız Titanic’in yakınına ulaştırmak bile inanılmaz bir çaba harcanmasını gerektiriyor. Tüm bu Vazelini taşımanın ve denizin altına pompalamanın ne kadar güç olacağını göz ardı ettiğimizde bile, torbalar büyük ihtimalle çürüyen metalin üst kısmını koparacak ya da yapı yükselmeye başladığında açıkta kalan taraftan dışarı fırlayacaktır. tekrar de bu fikrin enteresan olduğu reddedilemez.
Titanik’i buzdağlarını kullanarak yardımcı olmak
Kim bilir açık fasıla en iyi ve en ironik düşünce ise, Titanik’in batmasına neden olan buzdağlarını kullanarak yine suyun üstüne çıkmasını tedarik etmek.
Arthur Hickey isminde birisi, yıkıntı keşfedilmeden evvel Titanik ile beraber gömülen zenginlikleri art alma umuduyla kendisini Titanik Kurtarma firması’nin başına atadı. Gemideki varlıkların o vakitler 1 milyar sterlin civarında olan kıymeti, şimdilerde hemen hemen 5 milyar sterline eşdeğer. Enkazın çevresinde bir buzdağı oluşturmak için kullanılacak ve hemen sonra yüzeye çıkacak olan sıvı nitrojenin fiyatını sorması için ona esin veren bir düş görmüş oldu.
Hickey, hayalini gerçeğe dönüştürmek için bir endüstriyel gaz şirketi olan BOC grubuna danıştı. Hatta bu düşünce bilim adamları tarafınca denetim edildi ve ortalama yarım milyon ton sıvı nitrojene gereksinim duyulacağını buldular. Bu, enkazın üstünde tam bir sıvı nitrojen sıvılaştırma tesisi oluşturmak ve onu aşağı doğru pompalamak anlamına gelirdi. Ve kim bilir pek şaşırtıcı olmayan bir halde şirket bunu yapmamaya karar verdi.
muhakkak ki Titanik’i yardımcı olmak için önerilenler sıralaması bunlarla sınırı olan değil ve büyük ihtimalle gelecekte de fazlaca daha çılgınca ve değişik fikirlerin önerileceğini tahmin edebiliriz. Sadece şimdilik, Titanik öngörülebilir gelecekte kurtarılamayacak bir batık olarak efsanesini hikayelerde sürdürecek benzer biçimde gözüküyor.
