Karayipler’deki Trinidad Tobago, gezegenimizin en acayip göllerinden birine ev sahipliği yapıyor. Pitch Lake olarak isimlendirilen bu göl, garip mikrobiyal yaşamla dolup taşmasının yanında ayrıca, “suları” da o denli garip bir kıvama haiz ki üstünde yürüyebiliyorsunuz.
Trinidad’ın güneybatı ucundaki La Brea civarlarında var olan Pitch Lake, ortalama 40 hektar boyutunda ve 76 metre derinliğinde. Ortalama 10 milyon ton asfaltla, kısaca ziftle (İngilizce: Pitch) dolu, bu da onu dünyadaki en büyük organik asfalt birikintisi yapıyor.
Dünya’nın iki jeolojik fay hattının kesiştiği noktada bulunmakta. Asfaltın, yüzlerce hatta binlerce sene evvel, altındaki fay hatları petrol ve gaz rezervuarlarına ulaşacak kadar derin olduğu zamanlarda ortaya çıkmış olduğu düşünülüyor.
Kabarık asfaltın bolluğu göle oldukca hususi bir kalite kazandırıyor. En gerekli olarak bu göl, aralıklı olarak su havuzlarının bulunmuş olduğu devasa bir çamurlu asfalt birikintisi şeklinde davranıyor. Göl, çeşitli noktalarında oldukca çok zorluk çekmeden üstünde durup dolaşabileceğiniz kadar sağlam. Öteki kısımlarında ise atılan yanlış bir adım, “yoğun bir muhallebinin” içine düşen bir kaşık şeklinde yavaş yavaş batmanıza neden olabilmektedir.
Petrolün yanıcı özelliğinden dolayı gölün yakınında sigara içilmesi yasak. Su havuzlarından rastgele birine bir kibrit düşürürseniz, şiddetli bir alev patlaması çıkacağı ifade ediliyor.
Bu gölün kendine özgü niteliklerine karşın üstünde oldukca çok bilimsel araştırma yapılmadı. Sadece araştırmacılar gölün mikrobiyal yaşamını incelediler ve şaşırtıcı olmayan bir halde çeşitli sürprizler barındırdığını buldular.
2011 senesinde meydana getirilen bir araştırma, “Pitch Gölü’ndeki mikrobiyal çeşitliliğin, öteki hidrokarbon penceresinden varsıl ortamlarda çözümleme edilen mikrobiyal topluluklarla karşılaştırıldığında benzersiz olduğu” sonucuna vardı. Evvelinden asla görülmemiş bir grup türü keşfetmenin yanında ayrıca, burada yaşayan mikrobiyal toplulukların, bir arada yaşayan ve “oldukca çok dallanan soylara haiz” bakteri ve arkelerden oluştuğu bulunmuş oldu.
Sir Walter Raleigh‘in 1595’te Karayipler ve cenup ABD’ya yapmış olduğu seferin anlatımlarında da gölden özetlemek gerekirse bahsediliyor. Sir Raleigh, asfaltın standardını ayrım edince gemilerdeki sızıntıları mühürlemek için kullanmış. Söylenilene nazaran bu asfaltı “hakikaten muhteşem, harikulade… Norveç zifti şeklinde güneşte erimiyor” şeklinde tanımlamış.
Senelerdir asfalt için kullanılıyor
Karayipler’de sömürgeciliğin tesiri arttıkça, Avrupalı güçler bu kıymetli organik deposu sömürdüler ve yüksek kaliteli asfaltı gezegenimizin her yerine gönderdiler. 19. ve 20. yüzyıllara gelindiğinde, İngilizler tarafınca ticari asfalt hasadı hızla ilerliyordu ve dünya genelinde yüzbinlerce ton ihraç ediliyordu.
İngiliz kaşif Sir Walter Raleigh, eski dönem kitaplarında çoğu zaman gölü keşfeden ad olarak anılırken, milattan evvel 500’e kadar uzanan arkeolojik kanıtlarla gösterildiği suretiyle, Avrupa sömürgeciliğinden evvel gölün uzun bir geçmişi vardı. Mahalli toplulukların efsanelerine nazaran göl, Büyük Ruh tarafınca kendileri için mukaddes olan sinek kuşlarının öldürülmesinin cezası olarak yaratılmıştı.
Günümüz şartlarında, göl hala asfalt çekip çıkarmak için kullanılıyor, sadece operasyonlar bundan böyle devlete ilişik Trinidad ve Tobago Lake Asphalt şirketi tarafınca denetim ediliyor. Bununla birlikte bu acayip bölge, yarı sert göl süresince bulgu gezilerine belirmek isteyen turistler için de bir ziyaret noktası olarak görülüyor.
