Sanat Eseri! Beyin Yakan Hopkins Filmi “The Father” Neyi Konu Alıyor?

Mevzusuna, fragmanına ve yönetmenine bile bakmadan bir tek o artist var diye derhal izlemeye koyulduğum filmler var. İşte 83 yaşındaki Anthony Hopkins, azca daha evvelki cümlemde ‘o’ olarak bahsettiğim o oyuculardan birisi… Epeydir Anthony Hopkins başrollü The Father filmini seyretmek için sabırsızlanıyordum. Azca evvel seyredip bitirdim ve derhal “the father filmi konusu ne?” ve “the father filmi neyi konu alıyor?” benzer biçimde sorularınızı cevaplamak buraya koştum.

Filme Git ► 

The Father filminin kurgusu hayli karışık. Bu yüzden izleyen bir çok şahıs filmi anlamamaktan şekvacı. Ben de size evvel the father filmi mevzusundan, sonrasında da SPOİLER’lı bir halde ‘bu film neyi anlatıyordu?’ sorusuna yanıt vermeye çalışacağım.

Her şeyden önce hemen hemen izlememiş olanlar için birazcık bahsedeyim…

Film özetlemek gerekirse, yaşlılığı ile savaşım etmeye işçi bir insanın yaşadıklarını mevzu, bahis alıyor. Adamımız her geçen gün yaşlılığın etkilerini daha çok hissetmeye başlıyor ve hayatında olan kızıyla da bazen ters fikir, adamımız kendini yorucu bir yaşamın içinde buluyor… Film, damağımda öyleki güzel bir tat bıraktı ki, uzun süredir sinematografisi bu kadar başarı göstermiş bir işle karşılaşmamıştım. Hopkins amcamız öyleki bir oynuyor, öyleki bir döktürüyor ki, ‘Bu insanın yapmış olduğu oyunculuksa, ötekiler ne?’ diye sorgulamadan edemiyorsunuz. Geçerliliği uzun olsun da birkaç projede daha izleyelim diye dahil geçiriyorsunuz… İnsanı darlayan, sıkan, içini burkan ve kendini başrolün yerine koyduran nefis bir film. derhal seyredip gelin ve aşağıdaki teferruatlara da göz atın derim. 

Bundan sonrası SPOİLER, filmi seyredip gelin, biz hep buradayız…

İlk ve nihayet sahne arasındaki her şey zihnin oyunu…

evvel bir ‘Dolandırıcılık’ hikayesi benzer biçimde geldi biliyorum lakin film öyleki şahane işlenmiş ki bunu ve daha birden çok şeyi bizlere düşündürtmeyi başarıyor… Filmi izlediniz. Hopkins amcamızın kızının Paris’e gitme kararını duyduğu sahneyi hatırlayın. Sonrasında kız evden çıkıyor ve amcamız camdan dışarıya öylece bakakalıyor. nihayet sahnede ise adamımızı bir tabip ve bakıcı ile bir odada müşaahade ediyoruz. Kızının Paris’e gittiğini, fasıla fasıla geldiğini ve kimi zaman de ona Paris’ten kart gönderdiğini müşaahade ediyoruz. İşte filmin bu 2 sahnesi arasındaki şeylerin bütünü bir yanılsama, bütünü bir ‘Demans’ hastasının zihninde olup bitenler. Film bunu belli bir sıralamaya nazaran de verebilirdi, lakin o vakit bu kadar dikkat çekici bir iş çıkmayabilirdi doğal olarak.

Bu filmin başrolü biziz!

Filmin oldukça büyük bir bölümünde kafamız karışıyor, “Lan ne oldu şimdi bu kim?” diye şaşkınlıklara giriyor ve kafamızdan bir sürü değişik senaryo yazmaya çalışıyoruz. Şundan dolayı işte bir Demans hastası da bu tarz şeyleri yaşıyor. Film bizlere bunu muhteşem, harikulade bir halde aktarmayı başarıyor. Resmen bir Demans hastasının içine girip bir yaşam yaşamaya çalışıyoruz. Bir şeyleri unutuyoruz, yaşanmış olan eski acılar aklımıza geliyor ve bir şeyler ile öteki şeyler içinde bağ kurmaya çalışıp dururuyoruz. Film bu açıdan benim için bir ‘sanat eseri’…

Film bizlere “İşte bir Demans hastası bu tarz şeyleri yaşıyor. Bigün anneniz, babanız ve siz de bu şekilde olabilirsiniz…” diyor…

Film, bir Demans hastası ile muhteşem, harikulade biçimde empati yapmamızı sağlıyor. Bu bigün anne-babamız da olabilir, ikimiz de… Kazak nasıl giyilir unutucağız. Evlatlarımızın isimlerini, silüetlerini karıştıracağız. Bir eşyayı koyduğumuz yeri unutup, her insana ‘Beni dolandıracaklar mı yoksa?’ benzer biçimde pek oldukça değişik niçin ile tedirginlik ile yaklaşacağız. Vakit terimi bizim için değişik işleyecek, parçaları kafamızda birleştirmeye çalıştıkça yeni parçalar kaybolacak ve kim bilir 80 yaşımızda çocuklar benzer biçimde ‘Annemi isterim’ şeklinde ifade ederek ağlayacağız… Bu tarz şeyleri okurken bile ruhunuz sıkıldı değil mi? İşte bu film de tam olarak bu mevzuyu bizlere müthiş bir halde aktarıyor. Direktör Florian Zeller ve doğal olarak ki büyük ehil Hopkins, senelerce seyredip üstüne konuşacağımız bu nefis filmi ortaya çıkarmışlar.

Ve nihayet olarak; Mevzu, bahis ‘bellek’ ve giyim renkleri de benzer olunca, bu benzetmeyi yapmaksızın da geçmek istemedim…

2 büyük ehil, 2 büyük yapım… İşte bunlar benzer biçimde film ve dizilere ihtiyacımız var. Bu işleri alkışlamak, takdir edip başkalarına tavsiye yapmak eylemek de bizim görevimiz.   

———-

Modunu Seç ►