DEPREM Konulu, Gözden Kaçırılan Bir Türk Filmi: Küçük Kıyamet!

Takvimler 6 Şubat 2023, saatlerse 4:17’yi gösterdiğinde ülkemiz evvel Gaziantep, sonrasında da Kahraman Maraş merkezli 2 büyük depremle sarsıldı. 12 bin yapı yıkıldı, nihayet açıklanan verilere gore 39 bin 672 insan yaşamını yitirdi. 100 binden çok insan yaralandı ve 10 milyondan çok şahıs bu depremden direkt olarak etkilendi. 80 değişik memleket, toplamda 10 bin kişiden meydana gelen yetkin ve uzman arama kurtarma ekipleri gönderdi ve Gaziantep’teki ilk zerzele, 2010 senesinde Haiti’de yaşanmış olan depremden sonrasında gezegenimizin en ölümcül depremi olarak tarihe geçti… 

19 İyi Netflix Filmi! ► 

Senelerdir ne vakit içinde ‘zerzele’ geçen bi nihayet dakika haberi duysam, “Sallandık mı?” diye soran birinin tweetini okusam, depremden bahsedilen bi ortamda bulunsam veya kendimi avizeye bakarken yakalasam aklıma gelen tek film olan Ufak Kıyamet‘ten size söz etmek istedim. Biliyorum pek oldukca şahıs bu filmi bi biçimde gözden kaçırdı ve kaçırıyor, lakin 2006 senesinde gösterime giren bu Türk filmi, ilk izlediğim günden bu yana benim aklımdan asla çıkmadan öylece bi köşede duruyor. Film depremin çaresizliğini, ölümün her an yanıbaşımızda oluşunu, yaşanmış olan psikolojiyi o şekilde ürpertici bi biçimde işliyor ki, sonuna kadar seyredip bitiren her kişinin ruhunu tıpkı bi yıkıntı altındaymış şeklinde sıkmayı, darlamayı ve boğmayı başarıyor.

Hadi gelin size bir zerzele filmi olan Ufak Kıyamet’in mevzusundan bahsedeyim…

Filmimiz, annesini seneler evvel depremde kaybeden acılı bi kadının ve çekirdek ailesinin yaşadıklarını mevzu, bahis alıyor. Yaşanmış olan acıların üstüne bir de “Büyük İstanbul Depremi” konusu da daha çok konuşulmaya başlanınca ailemiz birazcık rahatlamak için internetten Fethiye’de bir ev kiralıyor. Yola çıkmadan 1 gece evvel beraber bir akşam yemeği yiyip yatıyorlar. Amma ve lakin yaşanmış olan kısa süreli bir zerzele, aileyi uyandırıyor ve onlar da bir an evvel İstanbul’dan uzaklaşmak için yola çıkıyor.

Fethiye’de tuttukları villaya vardıklarındaysa onları bir bekçi karşılıyor. familyaya evi gezdiren bekçi, çok rahat tavırlarıyla huzuru birazcık bozsa da, aile, dağ başındaki bu evin eşyalarını, havuzunu ve bahçesini görünce fazlasıyla beğeniyor. Amma ve lakin evin karşısındaki bir mezarlık onları birazcık huzursuz ediyor. tekrar de geldikleri yeri düşünüp bu probleme pek takılmaksızın derhal eve yerleşiyorlar. Ailemizin anası, depremin üstünde bıraktığı travma ve annesini de yitirmiş olmanın acısıyla farklı kabuslar ve sanrılar görmeye başlıyor. Ailemizin babasıysa bu durumu, eşinini yaşamış olduğu sorunlara bağlıyor. Amma ve lakin aile, yavaş yavaş bulundukları bu evin çevresinde çeşitli gariplikler bulunduğunu da ayrım edince işler birazcık değişiyor ve o andan itibaren film, temposunu birkaç tık arttırmaya başlıyor.

Bence ülkemiz’nin en iyi Ruhsal-Ürkütücü filmlerinden birisi bu!

Her şeyden önce pek iyi oyunculukların olmadığı, ilk yarısına kadar elle tutulur bir şey vaat etmeyen ve ilk bakışta vakit ayırmaya değmeyecek bir film izlenimi veren bu yapım, benim için Türk beyaz perde sektöründe iz bırakan yapımlardan birisi. Yönetmenliğini Taylan Biraderler‘in yapmış olduğu bu film “Ruhsal Ürkütücü” türünde bence devletimizde yapılmış en iyi filmlerden birisi. Film, ikinci yarısında izleyiciyi ürpertmeyi ve düşündürmeyi mutlak surette başarıyor. Amma ve lakin bu filme başladıysanız bitirmelisiniz. Şu sebeple film, ilmek ilmek işlediği bütün bilgileri size sonunda tek tek gösteriyor. Doğrusu sonuna kadar izleyenlere ödülünü vermeyi dikkatsizlik etmiyor.

İçeriğin bundan sonrası, filmi izlemeyenler için SPOİLER içeriyor, bu yüzden filmi izledikten sonrasında göz atın derim…

● Her şeyden önce filmimizde de gördüğünüz şeklinde seyrettiğimiz her şey, enkazda kalan bir depremzedenin zihninin içinde yaşananlardan ibaret.

● Başrolümüzün Fethiye’deki sahnelerde kana kana su içtiğini görürüz. Bu onun yıkıntı altında kalan ve susayan birisi bulunduğunu bizlere gösteriyor.

● Ailemizin gittiği Fethiye’deki ev, bütün mukaddes dinlerde bahsedilen ve ölen ya da ‘koma’ diye tabir edilen dünya değiştirmek suretiyle olan kitlelerin bulunduğuna inanılan ARAF’ı temsil ediyor. 

● Bütün saatleri 1:19’da durmuş olarak müşaahade ediyoruz. Bu bizlere, yıkıntı altındaki kadının depremden evvel nihayet görmüş olduğu saati gösteriyor. Fethiye’de, kısaca araf’ta vakit akmıyor.

● Anladığınız suretiyle ailemizi karşılayan Bekçi, Azrail ve bu kişinin ağzından düşürmediği “Konut sahibi” de yüce yaratıcı/Tanrı olarak betimlenmiş.

● Kahvede gördüğümüz şahıs, başrolümüzün depremden evvel TV’de görmüş olduğu kişiydi. 

● Ailenin depremden evvel yediği yiyecek ile, Fethiye’de yedikleri yemeğin benzer bulunduğunu müşaahade ediyoruz. İşte film bizlere burada aslına bakarsak bu gezegenimizin bir bilinçaltında geçtiğini söylüyor. Başrolümüz hayalinde, depremden evvel yediği ve hatırlamış olduğu nihayet yemeği kullanıyor. 

● Ailemizin babası Akıllı kahvede yol tarifi sorar, kahveci “Bura yolun sonunda…” şeklinde ifade ederek onu tekrar bulunmuş olduğu yere gönderir. Adam “Buralar oldukca tenha? Niçin bu şekilde?” diyince de benzer kahveci “Buranın insanı bu şekilde, bi gün var bi gün yok. aslına bakarsan ne ki abi? Bi gök var bi de yer, ikimiz de arada. Korkuyon mu sen? Korkma…” şeklinde ifade ederek Araf’taki insanları betimler. 

● Başrolümüzün Fethiye’de kısaca Araf’ta görmüş olduğu TSUNAMİ ise zerzele anında devrilen Akvaryum’un bilinçaltına yansımasıydı.

● Başrolümüz, kardeşinin açmış olduğu Ufak Kıyamet sergisi kitapçığındaki görselleri depremden evvel görmüş olduğu için Araf’ta kalmış olduğu vakit diliminde şuuraltı bu görselleri işliyor.

Modunu Seç ►