Depremler, dünya yüzeyinden ortalama 800 kilometre derinliğe kadar uzanan kabukta ya da üst mantoda dolayı oluşur. Bir depremin sallama kuvveti, depremin kaynağından uzaklaştıkça azalır, bu yüzden 500 km derinlikte oluşan bir depremin yüzeydeki sallama kuvveti, benzer güçteki bir depremin 20 km derinlikte meydana gelmesine nazaran mühim seviyede daha azdır.
Depremler, gezegenimizin yüzeyinden ortalama 700 kilometre derinliğe kadar değişen yerkabuğunda ya da üst mantosunda dolayı oluşur. Bu derinliğin altında, alan oldukca sıcak ve sünek olduğundan dolayı kayalar kırılmak yerine eğilme ve akma eğilimindedir.
Sismolojide, bir depremin meydana geldiği derinliğe odak derinliği denir. Depremler 50 km’den daha azca bir derinlikte meydana geliyorsa “sığ“, 300-700 km derinlikte meydana geliyorsa “derin” olarak etiketlenir. Derinliği 50 kilometreden 300 kilometreye kadar olan depremler “orta” olarak değerlendirilir.
Umumi cihette, derin depremlerden gelen sismik dalgalar yol süresince enerji kaybederek yüzeye daha hafifçe bir halde ulaşır. Sığ depremler daha derin olan kişilerde daha çok ziyan verme eğilimindedir. 400 kilometre derinlikte oluşan bir depremin kuvveti, 10 kilometre derinlikte oluşan bir depremden belirgin biçimde daha azdır. bundan farklı olarak, sığ esas alan depremler çoğu zaman derin esas alan depremlerden oldukca daha çok artçı zerzele üretir.
Depremlerin büyük çoğunluğu sığdır. 1976 ve 2020 yılları aralığında kaydedilen 56.832 orta ila büyük depremden yalnızca ortalama yüzde 18’i 70 kilometreden derindi. Daha da azı, ortalama yüzde dördü 300 kilometrenin altındaydı.
çoğunlukla, merkez üssünün yakınında ve üstünde bir sismik istasyon olmadıkça, bir depremin derinliğini doğru bir halde ortaya çıkarmak, yerini belirlemekten daha zor olsa gerek. Bu yüzden, umumi olarak, derinlik belirlemelerdeki hatalar, konum belirlemelerdekinden birazcık daha fazladır.
Bu içerikler de ilgi odağınız olabilir
